Τι περιμένατε, βρε αγάπες μου; Να γίνονται όλα ανώδυνα τη στιγμή που μας φορτώσατε ζόρια; Να καμαρώνετε τους μαθητές που παρελαύνουν και την ίδια στιγμή να γίνονται συγχωνεύσεις σχολείων χωρίς καμία αντίδραση; Ναι καλιέ. Δεν τρέχει τίποτα. Όλα καλά. Συνεχίστε έτσι και θα παίξουμε κι εμείς το παιχνίδι σας. Θα συνεχίσουμε να σας χειροκροτούμε. Και θα σας πλησιάζουμε να σας σφίξουμε το χέρι. Όπως κάποτε. Προεκλογικά. Ωραίες, αξέχαστες εποχές.

Θέλουν να νιώθουν ότι όλα είναι ρόδινα. Ότι δε μας έχουν βυθίσει στο λάκκο με τα σκατά. Ότι δεν κολυμπάμε στο βαρέλι με τα κωλοδάχτυλα. Όλα πάνε καλά σ’ αυτήν τη χώρα. Και κάνουμε παρελάσεις οι οποίες, περισσότερο από ποτέ, θυμίζουν άλλες αξέχαστες εποχές, τις οποίες κανείς δεν περίμενε να νοσταλγήσουν σοσιαλιστές πράμα. Κι όποιος πάει να χαλάσει την ευχάριστη ατμόσφαιρα, θα συλλαμβάνεται.

Τώρα θα μπουζουριάζουν και τους εκπαιδευτικούς. Δε θέλουμε τέτοιους εκπαιδευτικούς. Είναι επικίνδυνοι. Μπορεί να ξεσηκώσουν τα παιδιά μας και να τα κάνουν να σκέφτονται, αντί να τους δίνουν μασημένα όσα εμείς αποφασίσαμε να φάνε. Κι ένα παιδί που σκέφτεται, μεγαλώνοντας, γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο. Μέσα όλοι. Ισόβια. Και να περνάνε από τεστ. Να αναλαμβάνουν τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας μόνο όσοι αποτελούν εγγύηση της προβατοποίησής τους. Όσοι μπορούν να δημιουργήσουν και πάλι τις νεολαίες τύπου ΕΟΝ του Μεταξά. Αχ, αξέχαστες εποχές.

Μα τι σταδιάλα, μια παρέλαση της προκοπής να μην μπορεί να γίνει. Τότε βρίσκουν όλοι ευκαιρία να εκφράσουν τις απόψεις τους. Μη δούνε κόσμο μαζεμένο ειρηνικά, σαν προβατάκια στο μαντρί, αμέσως να τους ξεσηκώσουν. Δε θέλουμε να τους ακούσουμε. Θέλουμε να δούμε παρέλαση, να καμαρώσουμε την περήφανη νεολαία μας και τα κορίτσια με τα μίνι. Η κρίση αποτυπώνεται και στην ποσότητα του υφάσματος.

Σ’ αυτήν την κρίση βασίζονται. Σου λέει, σιγά μην πάρει ο άλλος γιαούρτια και αυγά να μας τα πετάξει. Με τι λεφτά; Γι’ αυτό κυκλοφορούν τόσο αδίστακτα ανάμεσά μας και εμφανίζονται επίσημα σε παρελάσεις. Γι’ αυτό μπορούν ακόμη να συμμετέχουν σε πανηγύρια και να κάνουν και δηλώσεις για τις επαναστάσεις που έγιναν κάποτε. Όντας σίγουροι ότι αυτές ήταν και τελειώσαμε. Δε θα γίνει άλλη.

Πάντως, υπάρχει λύση. Στα σκουπίδια των σούπερ μάρκετ. Στα απομεινάρια των λαϊκών αγορών. Στα ψυγεία που ξεχάσαμε κάνα χρόνο να καθαρίσουμε. Με λίγη καλή θέληση, μαζεύεται το υλικό. Κι αν προτιμάτε να τα φάτε, κράξτε τους. Τώρα που θα βγούνε απ’ τα καβούκια τους, είναι η ευκαιρία μας, μωρά μου.
Καλή αρχή και εις αγριότερα.

Νάντια Κατσαρού